Jestem psychoterapeutką w trakcie procesu certyfikacji. Ukończyłam czteroletnią Szkołe Psychoterapii Gestalt, posiadającą certyfikację Europejskiego Stowarzyszenia Psychoterapii Gestalt (EAGT). Staż kliniczny odbyłam na oddziale psychiatrycznym w Mazowieckim Szpitalu Wojewódzkim Drewnica Sp. z o.o. Jestem członkinią Polskiego Stowarzyszenia Psychoterapii Gestalt. Pracuję pod stałą superwizją, zgodnie z zasadami Kodeksu Etycznego Polskiego Towarzystwa Psychoterapii Gestalt. Regularnie podnoszę swoje kompetencje korzystając z dodatkowych szkoleń i warsztatów. Ukończyłam politykę społeczną na Uniwersytecie Warszawskim oraz studia podyplomowe z psychologii pozytywnej na Uniwersytecie SWPS.

W życiu prywatnym mam doświadczenie współtworzenia rodziny patchworkowej, bliskie mi są niepokoje rodziców, których dzieci dojrzewają, dorastają a następnie opuszczają dom rodzinny. Jako kobieta dojrzała rozumiem przeżycia wynikające z upływającego czasu, zmian pojawiających się w człowieku, sama na co dzień uczę się jak lepiej żyć. Doświadczyłam żałoby po stracie bardzo bliskiej osoby i uważam, że o życiu i śmierci należy rozmawiać w sposób czuły, świadomy i wspierający.

W pracy psychoterapeutycznej towarzyszę w stawaniu się bardziej świadomą siebie osobą, która
rozumie motywy swojego działania, co może pomóc w radzeniu sobie z różnymi stanami psychicznymi i fizycznymi, a także codziennymi wyzwaniami. Terapia polega m.in. na badaniu tego w jaki sposób osoba funkcjonuje w świecie a także na tym jak może funkcjonować bardziej w zgodzie ze sobą.

Podczas terapii par tworzę warunki polegające na przyjęciu każdej z osób z jej doświadczeniem, przeżyciem i zdaniem, aby nie musiała o to walczyć i żeby każda z osób, będąc w połączeniu z drugą osobą, mogła zachować swoją tożsamość a jednocześnie współtworzyć relację w parze. Skupiam się raczej na procesie, który odbywa się pomiędzy osobami w parze, na tym jak para wchodzi w daną sytuację, a nie na samym rozwiązywaniu poszczególnych trudności, czy tematów. Celem terapii par jest poszerzenie świadomości partnerów dotyczącej ich uczuć, potrzeb i zachowań w relacji „tu i teraz” poprzez skupienie się na poprawie komunikacji, dostrzeżeniu i przyjęciu różnic bez prób zmiany drugiej osoby a także na odbudowie bliskości i intymności.